Micromeria acropolitana, ένα σύμβολο επιβίωσης

Ένα διακριτικό φυτό, από τα πιο σπάνια στον κόσμο, φύεται αποκλειστικά και μόνο στο βράχο της Ακρόπολης. Η λιλιπούτεια Micromeria acropolitana. Η μάχη της για επιβίωση χάνεται στα βάθη του χρόνου πολύ πριν διαπρέψουν οι Έλληνες του «Χρυσού Αιώνα» στον Ιερό Βράχο. Πρόκειται για ένα μικρό πολυετές φυτό, το οποίο για πρώτη φορά αναφέρει το 1908 ο βοτανολόγος Halacsy. Ωστόσο θεωρείται βέβαιο ότι οι πρώτοι που συνέλεξαν το είδος ήταν οι Γάλλοι βοτανολόγοι Rene Maire και Marcel Petitmengin των Πανεπιστημίων Μονπελιέ και Nancy, οι οποίοι το 1906 επισκέφτηκαν την Ακρόπολη. Έκτοτε τα ίχνη του φυτού χάνονται. Η Micromeria acropolitana προστατεύεται στην Ελλάδα από τις 30 Ιανουαρίου 1981, με το Προεδρικό Διάταγμα 67 «Περί προστασίας της Αυτοφυούς Χλωρίδας και Άγριας Πανίδας». Αισίως, τα ίχνη της εντόπισε εκ νέου το 2006 ο Έλληνας βιολόγος Γρηγόρης Τσούνης, ο οποίος επί χρόνια ερευνά την πανίδα και τη χλωρίδα στην περιοχή της Ακρόπολης... 

Εμπνευσμένοι από τη Micromeria acropolitana, αυτό το διαχρονικό σύμβολο επιβίωσης, οργανώσαμε τις Ημέρες Οικολογικής Δράσης του GEO, στοχεύοντας στην ανάδειξη του συνόλου της βιοποικιλότητας της Ακρόπολης. Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με μια υποβλητική συναυλία φυσιολατρικών έργων για άρπα, κάτω από τον Ιερό Βράχο, στην Πλάκα, στον αύλειο χώρο του Μουσείου Παραδοσιακών Οργάνων, με δεσπόζουσα σύνθεση τη... «Micromeria acropolitana», έργο του Μιχάλη Κουμπιού, μια παραγγελία του GEO. Γιατί κορυφώσαμε τις εκδηλώσεις με μια συναυλία; Γιατί μιλώντας για βιοποικιλότητα δεν εννοούμε απλώς την... ποικιλία των μορφών ζωής και το εύρος της, αλλά κάτι πιο σημαντικό, που υπερβαίνει την ποσοτική θεώρηση και αποτίμησή του: ο όρος «βιοποικιλότητα» υποδηλώνει την πολύτιμη αλληλεπίδραση όλων των μορφών ζωής στον πλανήτη μας. Εύλογα, λοιπόν, συμπεραίνει κάποιος ότι από την εύρυθμη λειτουργία ετούτης ακριβώς της αλληλεπίδρασης εξαρτάται και το μέλλον μας, το μέλλον του ανθρώπινου πολιτισμού. Εξ ου και η συναυλία του GEO. Μια επίσης εύθραυστη αλληλεπίδραση μουσικής και ψυχής σε δύσκολους καιρούς... 

Ασφαλώς, θα ήταν αφελές να ισχυριστούμε ότι τα έργα που απολαύσαμε –ερμηνευμένα έξοχα από τη σολίστ της άρπας Ευαγγελία Κιοσόγλου– γράφτηκαν για να ξυπνήσουν μέσα μας δυνάμεις καρτερίας ή για να εγείρουν την ευγενή οικολογική συνείδηση όλων μας. Δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της μουσικής ο όρος «οικολογία». Δεν υπάρχει ο όρος «πράσινη ανάπτυξη» ή ο όρος «βιοποικιλότητα. Ούτως ή άλλως, κάθε μορφή τέχνης είναι υπεράνω μηνυμάτων – εκτός από την τέχνη του κιτς και την τέχνη της διαφήμισης. Η μουσική, όταν είναι όντως τέχνη και όχι εργολαβία ή πάρεργο, δεν υποβαθμίζεται ούτε σε κλισέ ούτε σε σύνθημα. Είναι ένα πολύτιμο βίωμα. Και το βίωμα που μας προσέφεραν τα έργα της συναυλίας του GEO, ιδίως το σεμνό πλην μεγαλόπνοο «Micromeria acropolitana», ίσως αποδειχτεί καταλυτικό (εκτείνοντας ρίζες μέσα μας) για το άνοιγμα της ψυχής μας στο όραμα ενός καλύτερου κόσμου, στο όνειρο μιας ΕΥΡΥΘΜΗΣ παγκόσμιας κοινωνίας η οποία, επιτέλους, έχει ανακαλύψει εκ νέου την ΑΡΜΟΝΙΚΗ σχέση της με τη φύση. 

Ακριβώς όπως ο οικολόγος (μέγας φυσιολάτρης) συνθέτης Μιχάλης Κουμπιός εξακολουθεί να ανακαλύπτει –μεταξύ ευρυθμίας και αρμονίας– τη μελωδία της ζωής στα όνειρα της έμπνευσής του. Όνειρα, τα οποία αδυνατεί να μεταμορφώσει σε εφιάλτη η πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης ή η ειδησεογραφία της οικολογικής καταστροφής της Γης, με αιχμή του δόρατος τη μόλυνση του κόλπου του Μεξικού (και μέρους του Ατλαντικού) από το τερατώδες ατύχημα στη δεξαμενή άντλησης πετρελαίου της BP. Στην προκειμένη περίπτωση, τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια που θα καταθέσει η εταιρεία σε ειδικό ταμείο αποζημιώσεων θα πρέπει να είναι απλώς ένα κλάσμα των πόρων που οφείλει να δαπανήσει για τον τερματισμό της οικολογικής καταστροφής που προξένησε και, κυρίως, για την επιστημονική έρευνα σχετικά με την πλήρη ασφάλεια της υποθαλάσσιας άντλησης πετρελαίου στο μέλλον ή, ακόμη καλύτερα, της αντικατάστασής του με «πράσινες» πηγές ενέργειας. Ήρθε η ώρα να κλείσουμε το κεφάλαιο της ανταγωνιστικής σχέσης μας με το περιβάλλον. Η αρμονική συμβίωση με ό,τι μας περιβάλλει είναι μονόδρομος. Πρόκειται για το δικό μας στοίχημα επιβίωσης.

                                                                                                                                                         Χρήστος Τσανάκας
                                                                                                                                                         Διευθυντής Σύνταξης