Η Κοπεγχάγη και το δύσκολο μέλλον της Γης

19.01.2010 Η εξουσία και ο πλούτος δεν κρύβονται. Προς τι, όμως, η επίδειξη δύναμης και προνομίων στην κρίσιμη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την Κλιματική Αλλαγή; 

Τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα εκεί, στο ραντεβού των αντιπροσωπειών 192 χωρών του ΟΗΕ, αναμένοντας από τους ιθύνοντες νόες του πλανήτη μια νομικά δεσμευτική συμφωνία για την αποτροπή των κλιματικών αλλαγών και των καταστροφικών συνεπειών τους, και όχι αφρίζουσες σαμπάνιες δίπλα σε ενεργοβόρες λιμουζίνες. Συνέβη όντως και αυτό δεν τιμά την υπερπροσπάθεια που όλοι κάνουμε να διαδώσουμε τα οικολογικά ιδεώδη και να πιέσουμε τις κυβερνήσεις προς πιο αποφασιστικά μέτρα εναντίον της παγκόσμιας απειλής...

Αισίως, όλοι γνωρίζουν σήμερα ότι «συσκέψεις κορυφής», όπως της Κοπεγχάγης, συνιστούν την ύστατη συλλογική απόπειρα να σωθεί ο πλανήτης από την αύξηση της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας (έως και κατά 7 βαθμούς Κελσίου ως το τέλος του αιώνα, όπως προβλέπουν κάποιοι επιστήμονες) λόγω των συσσωρευόμενων αερίων του θερμοκηπίου, καθώς και από τη συνακόλουθη ερημοποίηση τεράστιων φυσικών οικοσυστημάτων που, με τη σειρά της, θα διογκώσει το ήδη αυξανόμενο ρεύμα κλιματικών προσφύγων και θα οδηγήσει μαζικά στο θάνατο τις πιο ευπαθείς ομάδες πληθυσμού σε λίαν ευαίσθητες περιοχές, όπως την Αφρική, την Ασία αλλά και τη Μεσόγειο. Ήδη, εκτιμάται ότι κάθε χρόνο πεθαίνουν περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, ενώ το παγκόσμιο οικονομικό ισοζύγιο επιβαρύνεται ετησίως με 125.000.000.000. δολάρια – και ακόμα είναι η αρχή...

Κι όμως, οι ανευθυνότητες και τα παράδοξα δεν έμελλε να λείψουν ούτε από μια τόσο κρίσιμη περίσταση, με κορυφαίο το γεγονός ότι η συνολική επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τις δεκαήμερες εργασίες και μετακινήσεις των συμμετεχόντων στην Κοπεγχάγη ίσως αποδειχτεί ισοδύναμη με τους περιβαλλοντικούς ρύπους μιας βιομηχανικής πόλης για έναν ολόκληρο χρόνο! 

Ας πούμε ότι, έστω, πρόκειται για μια αναπόφευκτη θυσία υπέρ του μέλλοντος. Εκείνο που έχει σημασία (πέρα από το, όπως αποδείχτηκε, ανέφικτο παράδειγμα προς μίμηση) είναι να επιδειχτεί τουλάχιστον η δέουσα σωφροσύνη στο επίπεδο των «διαπραγματεύσεων». Γιατί περί σκληρών διαπραγματεύσεων πρόκειται, αφού υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, τεράστια αντικρουόμενα συμφέροντα, αλλά και ανισότητες. Για παράδειγμα, η Ελλάδα, που δεν συγκαταλέγεται στους μεγάλους ρυπαντές του πλανήτη, προβλέπεται ότι θα πληγεί υπέρμετρα από την αλλαγή του κλίματος (ισχυροί και συχνοί καύσωνες, ερημοποίηση, μείωση της γεωργικής παραγωγής κ.λπ.), ενώ την ίδια στιγμή μεγάλοι ρυπαντές μπορούν με σχετική ευχέρεια να αγοράσουν «δικαιώματα εκπομπής ρύπων» από κράτη τα οποία προχώρησαν σε μεγαλύτερες μειώσεις ατμοσφαιρικών ρύπων από τους στόχους που είχαν αναλάβει (όπως η Ρωσία και η Ουκρανία, εξαιτίας κυρίως της μερικής αποβιομηχανοποίησής τους). 

Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο, όπως σωστά τόνισε πριν από την αναχώρησή της για την Κοπεγχάγη η υπουργός Περιβάλλοντος κ. Τίνα Μπιρμπίλη, είναι «σαφείς και ξεκάθαρες δεσμεύσεις, όχι απλά διακηρύξεις». Και αν όλα πάνε καλά, ας θέσουμε επιτέλους και τη δική μας χώρα σε τροχιά «πράσινης ανάπτυξης», επενδύοντας κατ’ αρχάς σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), έναν κλάδο που μας είχε φέρει στην πρωτοπορία της Ε.Ε. πριν από 15 χρόνια και ο οποίος σήμερα –με τις διαρκείς υπαναχωρήσεις και καθυστερήσεις– μας καθιστά ουραγούς.